Ενεργοί Μπαμπάδες εναντίον Δόμνας Μιχαηλίδου
Ισχυρούς τριγμούς στην ελληνική κοινωνία προκαλεί η τοποθετήση της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνας Μιχαηλίδου, ότι στο μέλλον δεν
Ισχυρούς τριγμούς στην ελληνική κοινωνία προκαλεί η τοποθετήση της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνας Μιχαηλίδου, ότι στο μέλλον δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια, παρά τις μετέπειτα προσπαθειές της να ανασκευάσει, υπό το βάρος της κατακραυγής.
Η Δόμνα Μιχαηλίδου δεν είναι μια τυχαία σχολιάστρια σε κάποιο πάνελ. Είναι η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Και από αυτήν ακριβώς τη θεσμική θέση δήλωσε: «Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος και γι’ αυτό ακριβώς είμαστε και εδώ σήμερα για να μιλήσουμε για inclusion και διαφορετικότητα».
Όχι επειδή αναγνωρίζει ότι υπάρχουν διαφορετικές οικογενειακές καταστάσεις. Αυτό είναι γνωστό, αυτονόητο και κοινωνικά υπαρκτό. Αλλά επειδή, αντί να μιλήσει για τη στήριξη της οικογένειας, τη γέννηση παιδιών, την οικονομική ασφάλεια των νέων, την ισότιμη γονεϊκότητα και τη δημογραφική επιβίωση της χώρας, επέλεξε να ανακοινώσει ότι «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος».
Τα ζευγάρια αναβάλλουν τη δημιουργία οικογένειας όχι επειδή δεν ενημερώθηκαν αρκετά για το «inclusion», αλλά επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο, λογαριασμούς, παιδικό σταθμό και βασικά έξοδα διαβίωσης. Και ποια είναι η κεντρική παρέμβαση της υπουργού; Ότι δεν υπάρχει μία ελληνική οικογένεια του μέλλοντος και ότι πρέπει να μιλήσουμε για «διαφορετικότητα». Αυτό δεν είναι οικογενειακή πολιτική.
Έχει καλλιεργηθεί ένα παράλογο ιδεολογικό κλίμα στο οποίο η αναφορά στη μητέρα, στον πατέρα και στα παιδιά αντιμετωπίζεται σχεδόν ως ύποπτη. Λες και η στήριξη της οικογένειας με παιδιά αποκλείει όσους έχουν διαφορετική ζωή. Λες και η αναγνώριση του πατέρα και της μητέρας αποτελεί επίθεση στη διαφορετικότητα. Λες και για να σεβαστούμε κάθε πολίτη πρέπει πρώτα να απολογηθούμε επειδή αναφέρουμε την πιο διαχρονική μορφή οικογενειακής συγκρότησης. Όχι. Η οικογένεια με μητέρα, πατέρα και παιδιά δεν είναι προσβολή.
Μόνο ένας ιδεολογικά φοβισμένος δημόσιος λόγος θεωρεί ότι πρέπει να υποτιμήσει το ένα για να αναγνωρίσει το άλλο. Συμπερίληψη για όλους, εκτός από τους πατεράδες Οι Ενεργοί Μπαμπάδες έχουν ένα απλό ερώτημα προς την υπουργό: Στη δική σας «συμπεριληπτική οικογένεια» χωρούν οι πατεράδες; Όχι ως ΑΦΜ. Όχι ως υπόχρεοι διατροφής. Όχι ως πρόσωπα που επιτρέπεται να βλέπουν το παιδί τους ορισμένες ώρες και ημέρες. Αλλά ως ισότιμοι γονείς. Χωρά ο πατέρας που φροντίζει, ανατρέφει, προστατεύει, ξενυχτά, εργάζεται, αγκαλιάζει και αναλαμβάνει καθημερινά την ευθύνη του παιδιού του; Χωρά ο πατέρας μετά τον χωρισμό; Ή από τη στιγμή που παύει να συγκατοικεί με τη μητέρα, παύει στα μάτια του κράτους να αποτελεί πραγματική οικογένεια του παιδιού του; Είναι εντυπωσιακό ότι ακούμε ασταμάτητα για όλες τις πιθανές μορφές οικογένειας, αλλά ακούμε ελάχιστα για το αυτονόητο δικαίωμα του παιδιού να συνεχίζει να έχει ουσιαστική σχέση και με τους δύο κατάλληλους γονείς του.
Οικογένεια δεν είναι απλώς δύο άνθρωποι που βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Είναι δεσμός. Είναι ευθύνη. Είναι αλληλεγγύη. Είναι ανατροφή. Είναι συνέχεια των γενεών. Είναι η απόφαση να σταθείς δίπλα σε κάποιον όχι μόνο όταν σε βολεύει, αλλά και όταν σε χρειάζεται. Η οικογένεια μπορεί να αντιμετωπίσει χωρισμό, απώλεια, οικονομική δυσκολία ή αλλαγή της κοινής κατοικίας. Δεν παύει όμως να υπάρχει η γονική σχέση. Ο χωρισμός καταργεί τη συζυγική σχέση. Δεν καταργεί τη μητρότητα. Δεν καταργεί την πατρότητα. Και δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να αφαιρεί από το παιδί έναν κατάλληλο γονέα. Δεν θέλουμε ορισμούς. Θέλουμε πολιτική
Το Υπουργείο Οικογένειας δεν δημιουργήθηκε για να παρακολουθεί παθητικά την αποδυνάμωση της οικογένειας και να της δίνει σύγχρονη ορολογία. Δημιουργήθηκε για να την προστατεύει. Εάν η ελληνική οικογένεια δεν έχει μέλλον, όπως δηλώσατε, τότε το πρώτο ερώτημα είναι τι ακριβώς κάνει το υπουργείο που διοικείτε. Και εάν έχει μέλλον, σταματήστε να μιλάτε γι’ αυτή σαν να αποτελεί ξεπερασμένο μοντέλο που πρέπει να διαλυθεί μέσα σε έναν αόριστο κατάλογο «διαδρομών».
Η ελληνική οικογένεια υπάρχει.
Υπάρχει στους νέους που θέλουν να αποκτήσουν παιδιά αλλά δεν μπορούν. Υπάρχει στις μητέρες που παλεύουν καθημερινά. Υπάρχει στους πατεράδες που αρνούνται να γίνουν επισκέπτες. Υπάρχει στα παιδιά που χρειάζονται και τους δύο γονείς τους. Δεν χρειάζεται πολιτικό επικήδειο. Χρειάζεται στέγη, εργασία, ασφάλεια, δικαιοσύνη και πραγματική ισότητα στη γονεϊκότητα. Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται ένα Υπουργείο Οικογένειας που δεν θα ντρέπεται να υπερασπιστεί την οικογένεια. Γιατί όταν δύο γονείς κρίνονται εξίσου κατάλληλοι, τα παιδιά δεν χρειάζονται νικητή και επισκέπτη. Χρειάζονται δύο πραγματικούς γονείς.
Πηγή: newsbomb.gr
