Ο ανηλεής πόλεμος στο νέο και διαφορετικό

Η αλήθεια είναι, πως δεν με παραξενεύει απολύτως τίποτα, σ’ αυτό το είδος της Δημοκρατίας που ζούμε, ειδικά τα τελευταία χρόνια.

Στην πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί, οτιδήποτε ξεχωρίζει πολεμιέται μέχρι θανάτου, γιατί τόλμησε να… ξεχωρίσει.

Οτιδήποτε μιλήσει στη λογική, έχει να αντιμετωπίσει τη σχιζοφρένια της ανικανότητας, που τρέμει μην χάσει την εξουσία.

Και όποιο καλό γεννιέται, είναι καταδικασμένο να μαρτυρήσει, σε μια κοινωνία που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.

Θα γίνω πιο συγκεκριμένος, γιατί νομίζω πως χρειάζεται!

Θεωρώ πως ήταν δεδομένο ότι η Μαρία Καρυστιανού, θα δεχόταν ανηλεή πόλεμο από το σκληρό κατεστημένο, που δεν ξέρει να κάνει κριτική , αποδεικνύοντας την ενοχή και την αδυναμία του σε όποια μορφή το απειλεί ή νιώθει ότι το απειλεί…

Εδώ, πολιτεύτηκαν οι τραγικοί και οι ανίκανοι, οι γόνοι και κάθε λογής (αποδεδειγμένα) «απίθανοι» και πήραν αποφάσεις για εμάς.

Και θα μας πειράξει το ότι η Καρυστιανού, θα φέρει ένα νέο πολιτικό σχηματισμό, στη χώρα της σαπίλας και του παράλογου;

Ας τον δούμε και ας τον κρίνουμε! Λέω κάτι που δεν είναι λογικό; Όμως, τα troll έσπευσαν να προλάβουν, βλέποντας τα γκάλοπ που τόσο πολύ τρέμουν.

Προσωπικά πιστεύω πως η κα Καρυστιανού, μπορεί να πληγώσει τον κο Μητσοτάκη, όμως δεν μπορεί να κυβερνήσει ή αν θέλετε, δεν μπορεί μόνη της.

Τέλος πάντων όμως, δεν ξέρω πόσο μετράνε αυτές οι γραμμές… Όμως, σε έναν άνθρωπο που έχασε το παιδί του, εξαιτίας αυτών που την πολεμούν σήμερα, αν μη τι άλλο οφείλουμε σεβασμό, όπως και σε όλους εκείνους που έζησαν τον πόνο σ’ αυτή τη χώρα, από τα δεδομένα που δημιούργησαν αυτοί που μας κουνάνε το δάχτυλο.

Πάνος Τσακάλης